Top

Twitter

05-06-2011 20:22

Amalkan penghakupayaan belia

PERDANA Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak memahami belia. Kerana itu, beliau menggunakan pendekatan "penghakupayaan belia" (youth empowerment) dalam penggubalan dasar dan program belia. Beliau mendengar suara belia dalam proses tersebut melalui pelbagai bentuk partisipasi, seperti makmal, pameran, media sosial, pertemuan dan sebagainya.

Contohnya, beliau menerjemahkan resolusi Makmal Pemuda BN, seperti skim perumahan pertama dan tabung belia 1Malaysia, menjadi program baru kerajaan.

Sabtu lalu, beliau mengiktiraf Makmal Transformasi Pembangunan Belia anjuran Kementerian Belia dan Sukan, dengan mengumumkan cadangannya menjadi program baru, iaitu Parlimen Belia, taman belia, portal belia, ikon belia, sukarelawan belia dan mentor keusahawanan belia.

Datuk Seri Najib telah melakukannya. Persoalannya ialah sejauh manakah kita yang di bawah ini, iaitu di peringkat pelaksanaan kerajaan/institusi, benar-benar mengamalkan penghakupayaan belia dalam merealisasikan program-program tersebut serta dalam program-program belia (termasuk mahasiswa dan pelajar) yang lain?

Saya timbulkan persoalan ini kerana, walaupun penghakupayaan tercatat dalam Dasar Pembangunan Belia Negara dan pelbagai dasar yang lain, tetapi, pelaksanaannya masih tidak memuaskan. Sebab utamanya kerana sebahagian daripada kita tidak menghayati makna penghakupayaan belia itu sendiri.

Masalah pertamanya ialah apabila istilah bahasa Inggeris empowerment diterjemahkan ke bahasa Melayu sebagai "pengupayaan". Ketika saya menerjemahkannya pada tahun 1996, tidak ada istilah bahasa Melayu yang tepat. "Pengupayaan" tidak tepat. Justeru, saya mencipta istilah "penghakupayaan".

Definisi penghakupayaan belia ialah "membolehkan dan mendapatkan belia untuk berfikir dan bertindak atas semua isu (peribadi, keluarga, sosial, budaya, ekonomi, politik dan antarabangsa) yang menyentuh dirinya dan segala yang di sekitarnya yang mereka adalah sebahagian daripadanya".

Ini memerlukan kerajaan/institusi membolehkan dan mendapatkan perwakilan belia terlibat dalam struktur dan proses membuat keputusan yang melibatkan mereka.

Penghakupayaan berada dalam satu kontinum, iaitu: "dari peluang kepada hak" dan "dari perundingan tidak formal kepada keterlibatan secara berstruktur dan formal dalam proses membuat keputusan". Perspektif ini meliputi konsep-konsep lain seperti "menjana kapasiti", "hak asasi", "tanggungjawab", "autonomi", "pembangunan partisipatif" dan sebagainya.

Penghakupayaan mula-mulanya digunakan sebagai istilah politik oleh aktivis mahasiswa Amerika Syarikat (AS). Kemudian, ia menjadi istilah perniagaan yang popular. Ia satu gaya pengurusan. Ia bermakna kuasa orang bawahan untuk membuat keputusan dan mengambil tindakan.

Hari ini, telah terbukti bahawa kaki tangan yang terhakupaya dalam apa-apa organisasi adalah lebih produktif dan efektif. Ini kerana penghakupayaan mengizinkan keputusan dibuat lebih cepat dan tepat oleh kaki tangan yang mempunyai kefahaman yang lebih terhadap kehendak pelanggan, kerana rapat dengannya, berbanding pegawai atasan yang tidak rapat dengan pelanggan.

Penghakupayaan menawarkan potensi untuk meraih takungan kapasiti sumber manusia yang selama ini tidak digunakan sepenuhnya, yang semestinya dioptimumkan sekiranya sesebuah organisasi dan negara ingin benar-benar maju.

Kini, setelah sekian lama dipopularkan, penghakupayaan belia mula disebut ramai. Tetapi, ramai masih tidak pasti dengan maknanya yang sebenar. Malahan telah timbul beberapa kekeliruan terhadap maknanya. Di antara kekeliruan tersebut ialah:

- Memberikan tugasan kerajaan/institusi kepada belia. Ini lambakan.

- Melantik belia sebagai wakil kerajaan/institusi. Ini delegasi.

- Menyerahkan kuasa kerajaan/institusi kepada belia tanpa had atau tanggungjawab. Ini anarki.

- Mengundang belia untuk membantu membuat keputusan kerajaan/institusi. Ini pengurusan partisipatif.

- Kerajaan/institusi menggunakan belia untuk memajukan sesuatu program atau objektif tanpa belia mengetahui tentang apa yang disertainya. Ini manipulasi.

- Belia terlibat tetapi tidak dapat membuat keputusan tentang tujuan, cara atau tahap keterlibatannya itu. Ini tokenisme.

- Belia dilibatkan untuk menjustifikasikan sesuatu program itu adalah program belia. Ini kosmetik.

Sebab itulah penghakupayaan belia yang sebenar perlu difahami. Penghakupayaan belia bukan bermakna memberikan kuasa kepada mereka. Sebaliknya, ia adalah proses menyalurkan idealisme, aktivisme dan intelektualisme yang telah sedia dimilikinya.

Dalam mengamalkan penghakupayaan belia, semua individu dan organisasi yang berkaitan perlu bersedia untuk melakukan anjakan paradigma dari segi cara berfikir dan berbuat. Struktur dan hirarki yang wujud perlu dinipiskan. Ini akan melibatkan penyesuaian dalam sekurang-kurangnya tiga aspek.

Pertama, peraturan membuat keputusan diubah. Keputusan ditarik ke bawah sehingga ke tahap tindakan. Kedua, deskripsi tugasan diperluaskan dan setiap yang terlibat menjadi multi-trampil dan mampu membuat keputusan apabila berurusan dengan rakan/pelanggan. Dan ketiga, komunikasi yang formal dan berlapis-lapis digantikan oleh jaringan komunikasi yang fleksibel dengan bantuan ICT.

Peranan kerajaan/institusi perlu berubah. Organisasi yang terhakupaya meletakkan sumber manusianya dalam pasukan-pasukan kerja dan tidak lagi mengikut fungsi-fungsi yang rigid. Pasukan-pasukan ini didorong oleh matlamat, bukan oleh arahan; dan ketua tidak lagi mengawas, tetapi mengenal pasti mereka yang mampu menjalankan tugas dan membenarkan mereka menjalankannya mengikut budi bicaranya. Ketua berubah menjadi fasilitator.

Ini tidak bermakna yang peranan kerajaan/institusi akan hilang sebaik sahaja penghakupayaan belia dijalankan. Tetapi, cara-cara tradisional yang "dari atas ke bawah", "memaksa ketaatan", "mengekalkan conformity" dan "menghukum apabila silap" perlu ditamatkan.

Governans cara lama menggunakan kerajaan/institusi sebagai paksi. Andaiannya ialah belia tidak mampu berfikir untuk dirinya atau negara. Lantas mereka hanya diminta (baca: diarah) untuk sekadar menjadi pengikut dasar dan peserta program semata-mata.

Andaian ini tidak lagi relevan dan konsisten dengan pengalaman kontemporari. Penghakupayaan tidak menggunakan kerajaan/institusi sebagai paksi. Ia mempunyai andaian baru, iaitu belia memiliki kemampuan berfikir untuk dirinya dan negara.

Belia hari ini mempunyai pengalaman yang amat berbeza daripada apa-apa yang dialami oleh kerajaan/institusi. Mereka yang tidak memahaminya bersungut bahawa sebahagian belia kurang berminat dengan, contohnya, politik dan program kerajaan. Sebenarnya, belia melihatnya sebagai tidak relevan, tidak menggamit imaginasi atau tidak memenuhi citarasa mereka.

Kini, ramai belia mempunyai aspirasi yang telah melampaui apa yang kita fikirkan. Jika kita tidak menyelami minda mereka, kita akan rugi kerana akan ketinggalan zaman. Jika kita halang percambahan minda mereka, kita akan rugi kerana mereka akan meninggalkan kita.

Justeru, kita perlu melihat, menerima dan mengiktiraf belia dengan pendekatan baru, iaitu penghakupayaan belia, dalam ertikatanya yang sebenar.

04-05-2011 19:20

Ke arah mentransformasi kerajaan tempatan

SATU daripada keistimewaan Perdana Menteri, Datuk Seri Najib Tun Abdul Razak ialah idea dan pelaksanaan Pelan Transformasi Kerajaan (GTP). Pada 27 Mac lalu, beliau telah membentangkan laporan tahun pertama pelaksanaannya yang jelas menunjukkan pencapaian yang cemerlang.

Najib amat memahami realiti semasa dan betapa perlunya kerajaan menggunakan pendekatan baru. Beliau menyatakan bahawa hari-hari di mana kerajaan mengetahui dan melakukan segala-galanya telah berakhir. Beliau juga mengungkapkan keperluan melaksanakan model baru politik.

Justeru, dalam penggubalan GTP, beliau menggunakan pelbagai kaedah dalam mendapatkan pendapat semua pihak. Ini dilakukan melalui proses perundingan yang meliputi kajian, laporan media, makmal, pameran dan maklum balas.

GTP berjaya menjadi pelan transformasi kerajaan yang berkesan kerana dalam perjalanannya – dari penggubalan hingga penilaian – Najib menggunakan pendekatan baru yang tepat.

Inilah yang saya jadikan contoh dalam melakukan transformasi kerajaan peringkat ketiga, iaitu kerajaan tempatan, khususnya dalam kawasan Parlimen yang saya wakili.

Sejak diamanahkan sebagai Ahli Parlimen Temerloh pada 8 Mac 2008, saya telah menubuhkan Majlis Perundingan Parlimen Temerloh (MPPT), iaitu sebahagian daripada Enam Bidang Pembangunan Tumpuan (6BPT) yang menjadi manifesto saya dalam Pilihan Raya Umum Ke-12 (PRU12).

MPPT ialah mini parlimen peringkat tempatan yang dianggotai perwakilan sektor-sektor kerajaan/politik, perniagaan dan masyarakat sivil untuk membincangkan pembangunan komuniti tempatan. Ia terbuka untuk orang ramai hadir sebagai pemerhati.

Jika GTP ada Bidang Keberhasilan Utama Negara (NKRA), maka MPPT ada Bidang Keberhasilan Utama Temerloh (TKRA). TKRA ialah terjemahan NKRA bagi peringkat tempatan. Di persidangan MPPT, Kad Laporan 6BPT dan TKRA dibentangkan.

Sebelum dipilih sebagai Ahli Parlimen, saya telah membincangkan isu-isu ‘politik baru’ dalam kolum saya di akhbar tempatan. Berikutnya, Politik Baru menjadi judul buku saya, terbit September 2008, dan dilancarkan oleh Najib, ketika itu Timbalan Perdana Menteri.

Politik Baru terdiri daripada dua komponen, iaitu ‘integriti politik’ dan ‘kerangka governans baru’. MPPT relevan dengan kerangka governans baru, yang merujuk kewujudan tiga sektor bernegara, iaitu kerajaan/politik, perniagaan dan masyarakat sivil, yang perlu meningkatkan kerjasama sebagai rakan-pembangunan dalam struktur dan proses membuat keputusan dalam setiap bidang di setiap peringkat.

Kini, saya melanjutkan perbincangan Politik Baru dengan menambah dua elemen, iaitu ‘inovasi demokrasi’ dan ‘pemikiran politik progresif’.

Dalam demokrasi hari ini, partisipasi rakyat tidak terhad hanya kepada pemilihan dalam pilihan raya semata-mata. Juga, terdapat rakyat yang sinis dan skeptikal terhadap politik, namun masih percaya kepada demokrasi, dengan syarat dilakukan transformasi terhadap demokrasi itu sendiri. Justeru, kita perlu melakukan inovasi demokrasi.

Matlamat inovasi demokrasi ialah meningkatkan dan meluaskan partisipasi rakyat, termasuk belia dan wanita, dalam membuat keputusan. MPPT ialah inovasi demokrasi. Ia ‘mini parlimen’ yang bersifat partisipatif dan deliberatif.

Di samping itu, mulai MPPT Ke-5 (23 April 2011), ia ditambah dengan elemen ‘e-demokrasi’, iaitu akan mempunyai facebook sendiri. Tujuannya supaya anggota MPPT boleh berbincang pada setiap masa dan orang ramai boleh turut mengikuti dan menyertainya. Bagi anggota MPPT yang belum mahir ICT, seorang pegawai khusus disediakan untuk membantu.

Di samping itu, mulai MPPT Ke-5, saya menyerahkan sebahagian daripada peruntukan sebagai Ahli Parlimen untuk diuruskankan MPPT. Ia sebagai memenuhi sebahagian daripada tujuan meningkatkan peranan MPPT, iaitu ketelusan dan kebertanggungjawaban pengurusan wang rakyat. Ia sebahagian langkah TKRA untuk membanteras rasuah. Ia juga sebahagian daripada usaha saya untuk meningkatkan integriti politik saya sendiri. Kali ini, jumlahnya ialah RM 60,000. Jumlahnya mungkin ditambah dari semasa ke semasa.

Pemikiran politik progresif pula diperlukan dalam mencerna idea masyarakat baik yang berteraskan ciri-ciri seperti budaya ilmu, pembinaan tamadun, partisipasi demokratik, perkongsian ekonomi, keadilan sosial dan kelestarian alam sekitar. Pemikiran ini perlu dilakukan untuk pembangunan di pelbagai peringkat, iaitu kebangsaan, negeri dan tempatan.

Satu contoh pemikiran politik progresif ialah NKRA. Ini berlaku di peringkat kebangsaan. Di peringkat tempatan, MPPT melahirkan TKRA.

MPPT Ke-5 memutuskan untuk mempelopori pemikiran politik progresif dari segi “pembangunan komuniti tempatan”. Ia adalah dasar dan program pembangunan yang dihasilkan sendiri oleh komuniti tempatan. Matlamatnya ialah dengan menghakupayakan komuniti tempatan untuk merancang, melaksana dan menilai pembangunan yang penting dan sesuai untuk kepentingannya, yang bersesuaian dengan dasar dan program pembangunan negeri dan kebangsaan.

Pembangunan komuniti tempatan dapat dilaksanakan dengan penghayatan ‘ciri-ciri komuniti mikro’, seperti keprihatinan, kesukarelaan, kepercayaan, perkongsian nilai-nilai, tanggungjawab bersama dan kerjasama ikhlas.

Setelah diwujudkan MPPT, Menteri Pertanian dan Industri Asas Tani menggerakkan penubuhan Majlis Pembangunan Pertanian Parlimen (MPPP). Matlamatnya ialah memperbaiki sistem penyampaian kerajaan serta memberikan maklum balas dan idea tentang pertanian di kawasan Parlimen.

Di Temerloh, ia dipengerusikan Ahli Parlimen. Anggotanya ialah wakil rakyat BN, pegawai kementerian, Penghulu, Pengerusi JKKK dan organisasi masyarakat sivil (CSO) berkaitan. MPPP Temerloh telah lima kali bermesyuarat.

Baru-baru ini, Menteri Kemajuan Luar Bandar dan Wilayah menggerakkan penubuhan Majlis Pembangunan Luar Bandar Parlimen (MPLB). Matlamatnya hampir sama dengan MPPP, Cuma, ia menjurus kepada pembangunan luar bandar. Anggotanya juga hampir sama dengan MPPP, kecuali dengan memasukkan pegawai pembangunan luar bandar dan CSO berkaitan.

Oleh kerana matlamat kedua-dua MPPP dan MPLB dan sebahagian besar anggotanya telah sedia terkandung dalam MPPT, yang lebih awal ditubuhkan, untuk menjimatkan masa bermesyuarat, dan mengarus-perdanakan kedua-dua bidang itu dengan menjadikannya agenda tetap MPPT, maka, mulai MPPT ke-5, kedua-dua majlis itu telah dirangkumkan dalam MPPT.

Mulai MPPT Ke-6 akan datang, dua lagi inisiatif, iaitu Majlis Perundingan Koperasi Parlimen (MPKP) dan Majlis Kebajikan dan Pembangunan Masyarakat Parlimen (MPKM), akan dirangkumkan dalam MPPT, kerana kedua-dua bidang itu telah sedia ada dalam 6BPT.

Kini, pengharapan rakyat tempatan semakin kompleks. Pendekatan satu saiz untuk semua, yang dibuat di ibu negara dan ibu negeri semata-mata, tidak sesuai lagi. Perlu ada dasar dan program buatan tempatan. Justeru, transformasi kerajaan tempatan amat diperlukan. MPPT adalah langkah ke arahnya.

07-04-2011 12:13

Transformasi Kerajaan Yang Berkesan

Pada 3 April lalu, genaplah dua tahun Datuk Seri Mohd Najib Tun Abdul Razak diamanahkan sebagai Perdana Menteri Malaysia. Walaupun tempoh itu pendek, tetapi beliau telah berjaya membuktikan kecemerlangannya sebagai pemimpin yang menggerakkan transformasi yang besar lagi berkesan.

Datuk Seri Mohd Najib telah memulakan pembinaan sebuah "rumah", iaitu gagasan 1Malaysia sebagai atapnya, Program Transformasi Kerajaan (GTP) dan Program Transformasi Ekonomi (ETP) sebagai dua tiangnya, dan Rancangan Malaysia Kesepuluh sebagai lantainya. Beliau menyifatkan pakej inisiatifnya ini sebagai "kerangka baru kerajaan". Saya menggelarnya "kerangka governans baru".

Pada 27 Mac lalu, Datuk Seri Mohd Najib telah membentangkan laporan tahun pertama pelaksanaan GTP, iaitu selepas dilancar secara rasmi pada 28 Januari 2010.

Menurutnya, GTP adalah program nekad untuk mentransformasi secara radikal cara bekerja kerajaan agar dapat menghasilkan penyelesaian sebenar bagi isu-isu sebenar supaya kita dapat mara dengan langkah lebih teguh sebagai sebuah negara. Ia diwujudkan berasaskan keprihatinan rakyat tentang beberapa isu utama yang melanda negara. Ia mensasarkan peningkatan penyampaian perkhidmatan kepada rakyat.

Antara kejayaan utama GTP, iaitu mengikut enam inisiatif Bidang Keberhasilan Utama Negara (NKRA), setakat ini ialah, pertama, mengurangkan jenayah: jenayah jalanan berkurangan 35 peratus dan indeks jenayah berkurangan 15 peratus, kesan daripada 14,222 orang anggota polis membuat rondaan dan 753 buah balai polis dinilai prestasinya.

Kedua, membanteras rasuah: penggubalan Whistleblower Protection Act 2010, 36.8 peratus perbicaraan kes rasuah diselesaikan dalam setahun dan laman web MyProcurement menyenaraikan 3,500 kontrak dan tender.

Ketiga, meningkatkan pencapaian pelajar: mencapai 72.42 peratus enrolmen pra-sekolah (dari 60,000 kepada 700,000 pelajar), 85 peratus kadar literasi, 91 peratus kadar numerasi dan sekolah-sekolah berprestasi diberi hadiah.

Keempat, meningkatkan taraf kehidupan isi rumah berpendapatan rendah: 44,535 isi rumah miskin tegar dikeluarkan daripada kategori ini, 15,868 isi rumah miskin dikeluarkan daripada kategori ini dan 35,095 buah rumah murah ditawarkan.

Kelima, meningkatkan infrastruktur asas luar bandar: 2 juta penduduk luar bandar menikmati kehidupan lebih baik melalui penyediaan jalan raya, bekalan air dan elektrik serta rumah.

Dan keenam, meningkatkan pengangkutan awam di bandar: menaiktaraf 634 perhentian bas awam Lembah Klang dan lebih 2.34 juta penumpang LRT.

Pada 2009, melalui bukunya, Menakhoda Zaman, Datuk Seri Mohd Najib telah menggariskan keperluan memantapkan kepemimpinan yang dinamakan "kepemimpinan transformasi", iaitu satu bentuk kepemimpinan yang menjana penambahbaikan ketara sehingga sesebuah masyarakat ditransformasi menurut visi pemimpin itu.

Tranformasi jelas menjadi kata kunci dan strategi terpenting pentadbiran Datuk Seri Mohd Najib. Menurut Kamus Dewan, transformasi bermakna "perubahan bentuk (sifat, rupa, keadaan)". Makna ini dengan jelas berlaku melalui GTP.

Pada saya, GTP punya dua komponen transformasi yang baru, yang menjadikannya unik dan istimewa. Dua komponen itu ialah "kerangka" dan "pendekatan".

Dari segi kerangka transformasi berkerajaan dan governans, ia dapat dibandingkan dengan inisiatif yang hampir sama yang pernah dilakukan di negara lain. Contoh pertama ialah di UK, iaitu seperti yang dirakamkan Andrew Massey dan Robert Pyper (2005) dalam bukunya Public Management and Modernisation in Britain. Ia merujuk penambahbaikan yang dilaksanakan oleh Perdana Menteri Margaret Thatcher dan Tony Blair yang dikenali sebagai "Langkah Berikut" dan "Modenisasi".

Contoh kedua ialah di USA, seperti yang dibincangkan Elaine C. Kamarck (2007) dalam bukunya The End of Government As We Know It. Ia menceritakan inisiatif Presiden Bill Clinton yang dikenali sebagai "Penilaian-semula Prestasi Nasional".

Dan contoh ketiga ialah seperti yang ditulis Jingjing Huo (2009) dalam bukunya Third Way Reforms. Ia membicarakan tiga bentuk kerangka kerajaan di Eropah dan Pasifik, iaitu "sosial demokrat" (Denmark, Sweden, Norway), "demokrat-kebajikan Kristian" (Belanda, Perancis, Jerman) dan "kebajikan liberal" (UK, Australia, New Zealand).

Walaupun masih awal untuk membuat kesimpulan yang konklusif, tetapi, dengan kejayaan GTP setakat ini, ia telah mencukupi untuk menyatakan bahawa kerangka transformasi berkerajaan dan governans yang dibawa Datuk Seri Mohd Najib adalah lebih komprehensif daripada ketiga-tiga contoh tersebut. Malahan, ia berada dalam liganya yang tersendiri.

Dari segi pendekatan transformasi berkerajaan dan governans pula, GTP bersifat partisipatif dan deliberatif. Ia amat demokratik.

Sebagai Perdana Menteri, Datuk Seri Mohd Najib mempunyai mekanisme dan sumber yang mencukupi untuk menggubal sendiri GTP. Setelah siap, ia dibentangkan sahaja kepada rakyat untuk dilaksanakan. Tetapi beliau tidak memilih pendekatan dari atas ke bawah begini. Sebaliknya, beliau memilih pendekatan yang baru dan berbeza.

Datuk Seri Mohd Najib amat memahami realiti semasa dan betapa perlunya kerajaan menggunakan pendekatan yang baru, hatta dalam menggubal dasar dan programnya. Kerana itu, beliau telah beberapa kali menyatakan bahawa hari-hari di mana kerajaan mengetahui dan melakukan segala-galanya telah berakhir. Beliau juga mengungkapkan keperluan melaksanakan model baru politik.

Justeru, dalam penggubalan GTP, beliau telah menggunakan pelbagai kaedah dalam mendapatkan pendapat daripada semua pihak. Ini dilakukan melalui proses perundingan yang panjang seperti kajian, laporan media, makmal, pameran dan maklum balas.

Setelah GTP dilaksanakan selama setahun, maka, laporannya dibentangkan pula kepada rakyat, iaitu seperti yang berlaku pada 27 Mac lalu.

Pendekatan Datuk Seri Mohd Najib ini selaras dengan pendapat Russell Dalton (2004) dalam bukunya Democratic Challenges, Democratic Choices, yang menyentuh reformasi demokrasi yang melampaui sistem demokrasi yang diamalkan kini.

Konsep partisipasi rakyat yang menggunakan pendekatan elitis yang melihat partisipasi rakyat terhad kepada pemilihan kerajaan semata-mata telah ketinggalan zaman. Sebaliknya, pendekatan yang diingini kini ialah pendekatan yang mengiktiraf partisipasi rakyat yang aktif seperti perbincangan khalayak, keterlibatan dalam proses membuat keputusan dan mengambil tindakan politik, termasuk dalam bentuk demokrasi langsung (direct democracy).

Ia juga sesuai dengan pandangan Graham Smith (2009), dalam bukunya Democratic Innovations, tentang perlunya meningkatkan dan meluaskan partisipasi rakyat dalam proses membuat keputusan.

Kesimpulannya, GTP adalah transformasi kerajaan yang berkesan kerana dalam perjalanannya, iaitu dari penggubalannya hinggalah kepada penilaian prestasinya, Datuk Seri Mohd Najib telah menggunakan kerangka dan pendekatan baru yang tepat.

02-03-2011 07:35

Survival parti dalam PRU-13

SEMPENA ulang tahun ketiga Pilihan Raya Umum Ke-12 (PRU-12) pada 8 Mac ini, Pusat Kajian Demokrasi dan Pilihan Raya Universiti Malaya Pusat Kajian Demokrasi dan Pilihan Raya Universiti Malaya (UMCEDEL) menganjurkan forum bertajuk ‘Survival Parti Politik Menjelang Pilihan Raya Umum Ke-13 (PRU-13)’. Ahli panelnya terdiri daripada Nurul Izzah Anwar, Mohd Nasir Zakaria dan saya sendiri, manakala moderatornya ialah Profesor Dr. Mohd Redzuan Othman.

Pada saya, PRU-13 akan ditentukan oleh amalan ‘politik baru’, yang menjadi judul buku saya (2008). Politik baru terdiri daripada dua komponen, iaitu integriti politik dan governans baru. Ia perlu dilengkapi dengan pemikiran politik progresif dan inovasi demokrasi. Integriti politik berasaskan perjuangan. Ia berdasarkan tiga rukun iaitu idealisme, aktivisme dan intelektualisme serta amalan politik ilmu, politik hikmah dan politik bakti.

Governans baru merujuk kerangka pengurusan negara yang lebih segar. Kini, ia terlalu berorientasikan kerajaan/politik. Kerangka governans baru melibatkan ketiga-tiga sektor pembangunan (kerajaan/politik, perniagaan dan masyarakat sivil) sebagai rakan yang saksama.

Dalam konteks ini, BN serius melakukan perubahan. Satu daripadanya ialah pemikiran progresif yang sesuai dengan keperluan universal dan kontemporari. Contohnya ialah Gagasan 1Malaysia serta transformasi kerajaan dan ekonomi yang diilhamkan Datuk Seri Najib Tun Razak.

Sebahagian rakyat menolak BN atas faktor-faktor lazim, seperti politik wang, rasuah, sistem penyampaian lemah dan sebagainya. Tetapi, di samping itu, terdapat sebahagian intelektual, profesional, kelas menengah dan belia (termasuk mahasiswa), yang menolak BN kerana ketinggalan dalam pemikiran politik. Sebab itu, BN mula mencetuskan pemikiran politik progresif tentang demokrasi, penghakupayaan, partisipasi, kerajaan, kesaksamaan gender, pembangunan lestari dan sebagainya.

Gagasan 1Malaysia ialah komitmen BN dalam membina masyarakat baik yang berteraskan budaya ilmu, pembinaan tamadun, keadilan sosial, partisipasi demokratik, pengagihan ekonomi dan kelestarian alam sekitar. Kita sedar terdapat rakyat, terutamanya belia yang skeptikal dan sinis terhadap politik. Mujurnya mereka masih percaya terhadap demokrasi.

Namun, kepercayaan itu disekalikan dengan gesaan pembaharuan demokrasi yang melampaui sistem dan institusi yang diamalkan kini. Inilah antara iktibar daripada gerakan prodemokrasi di Timur Tengah sekarang.

Justeru, kita perlu melakukan inovasi demokrasi. Matlamatnya ialah meningkatkan partisipasi rakyat dalam struktur dan proses membuat keputusan. Sebagai Ahli Parlimen, saya berinovasi dengan menubuhkan Majlis Perundingan Parlimen Temerloh (MPPT) yang dianggotai perwakilan kerajaan/politik, perniagaan dan masyarakat sivil.

Antara kuasa utama PRU-13 ialah belia, iaitu 49.7 peratus daripada pemilih. Ini lebih besar daripada 40 peratus pada PRU-12. Prasyarat kefahaman terhadap partisipasi belia dalam politik ialah dengan mengiktiraf tiga permintaan utamanya iaitu belia mahu suaranya didengar, peranannya diiktiraf, dan isu-isunya ditangani dengan berorientasikan belia.

Kita perlu menyelami ciri-ciri partisipasi politik belia iaitu hubungan belia dan politik yang bersifat multi-dimensi; bentuk, makna dan alasan belia untuk berpartisipasi; mengenal pasti bagaimana belia belajar tentang partisipasi politik; dan kesaksamaan gender, iaitu partisipasi belia wanita.

Cara, corak dan citra politiknya mungkin berbeza dengan kita. Kita perlu menyelami minda mereka untuk menghakupayakannya agar dapat mengoptimumkan potensi politiknya. Sebahagian daripada belia ialah mahasiswa. Apabila saya mencadangkan mahasiswa dibenarkan menganggotai parti politik, ia mempunyai dua matlamat, iaitu memenuhi haknya sebagai warganegara dan mematangka demokrasi kita.

Kini, BN memberi lebih tumpuan kepada belia. Satu daripada gelanggang yang diterjuninya lebih bersungguh-sungguh ialah dunia maya. Namun, ia masih perlu banyak penambahbaikan, terutamanya dari segi kandungan dan pendekatannya.

Mutakhir ini, pelbagai langkah telah dilakukan untuk lebih memahami belia. Antaranya ialah perjumpaan tidak rasmi, perbincangan, konvensyen, kajian dan makmal yang melibatkan perwakilan belia. Melalui langkah-langkah ini, banyak idea telah diluahkan oleh mereka.

Sebahagian daripada idea itu telah dilaksanakan dalam bentuk program dan aktiviti yang konkrit. Bagaimanapun, masih banyak belum diambil tindakan. Kini, belia menunggu, melihat dan menilai. Adakah kita benar-benar serius dalam merealisasikan idea mereka itu? Atau, kita sekadar mendengar kosong iaitu untuk menunjukkan yang kononnya kita meraikan mereka, tetapi tidak lebih daripada itu? Umpama melepaskan batuk di tangga sahaja?

Justeru, menjelang PRU-13, jika ada perkara pokok yang mesti dilakukan untuk belia, maka, ia adalah untuk benar-benar memenuhi permintaan mereka. PRU-12 telah memberikan keputusan signifikan kepada pihak pembangkang. Mereka berjaya menafikan BN kedudukan dua pertiga dalam Dewan Rakyat. Pihak pembangkang kini menguasai empat buah negeri.

Ada yang menjangka bahawa kehidupan yang diwarnai oleh BN selama lebih 50 tahun telah berakhir. Ia telah memberikan harapan kepada penyokongnya bahawa reformasi akan berlaku.

Tetapi, kini perasaan optimis itu semakin pudar. Ini disebabkan beberapa faktor. Harapan penyokongnya bahawa pihak pembangkang akan menjadi kuasa yang benar-benar kuat ternyata meleset. Ramai pemimpin besar PKR keluar parti. Walaupun parti-parti komponen BN tidak terlepas daripada masalah sama, tetapi jumlah dan jawatan besar meninggalkan PKR dalam tempoh masa yang singkat menghampakan penyokongnya.

Janji membentuk kerajaan pada 16 September 2008 gagal. Sebaliknya, sejumlah wakil rakyat pembangkang meninggalkannya.

Penyokongnya menyaksikan pergaduhan dalaman di kalangan wakil-wakil rakyat pihak pembangkang. Terdengar tuduhan rasuah berlaku di kalangan kepemimpinannya. Mereka dipersoalkan sama ada berada dalam politik untuk berbakti kepada rakyat atau lebih memenuhi kepentingan peribadi. Pemilihan kepemimpinan PKR dilanda banyak masalah. Perkembangan-perkembangan negatif ini mula menghakis keyakinan penyokongnya. Ramai mula bertanya, mampukah mereka membetulkan diri sendiri? Mampukah mereka membentuk kerajaan yang berwibawa?

Pada masa yang sama, BN memulakan transformasi politik. Dari satu segi, pindaan Perlembagaan BN tentang keahlian terus adalah manifestasi pemikiran politik progresif. Ia akan menghasilkan dua kesan. Pertama, ia memperkasa BN dan kedua, ia langkah ke hadapan ke arah pembinaan iklim politik yang lebih terbuka, inklusif dan segar, yang akan meningkatkan partisipasi rakyat, terutamanya belia dalam politik.

Ketika pihak pembangkang masih tercari-cari formula pembentukan parti gabungan, BN telah melangkah ke hadapan dengan melakukan satu transformasi politik yang berasaskan pengharapan dan cabaran semasa dan sejagat.

Kesimpulannya, dalam PRU-13, parti yang dilihat rakyat mengamalkan politik baru akan mendapat sokongannya.

02-02-2011 03:46

Masukkan gerakan pelajar dalam sejarah Malaysia

PADA 29 Januari lalu, saya diberi penghormatan merasmikan Sambutan Ulang Tahun Ke-50 Persatuan Kebangsaan Pelajar-pelajar Islam Malaysia (PKPIM) di Kolej 12, Universiti Malaya (UM). PKPIM adalah wadah gerakan pelajar Islam negara terulung dan antara badan gabungan Majlis Belia Malaysia (MBM) yang paling aktif.

Saya antara ramai aktivis yang mendapat manfaat pendidikan dan latihan gerakan perjuangan dari segi idealisme, aktivisme dan intelektualisme daripada PKPIM. Saya mengikuti tarbiyahnya sejak di The Malay College Kuala Kangsar (MCKK), dari tingkatan tiga, dengan mengikuti program Kesatuan Pelajar Islam Perak (KPIP), iaitu badan gabungan PKPIM, sehingga menjadi Penolong Setiausaha Agung KPIP Cawangan Kuala Kangsar ketika di tingkatan enam atas.

Penglibatan dengan PKPIM diteruskan semasa menuntut di UM, dengan menjadi Ahli Jawatankuasa sehingga Timbalan Presidennya. Selepas itu, saya diamanahkan sebagai Presiden/Pengasas badan gabungannya, iaitu Ikatan Pengkajian Islam Pahang (IKATAN). Selanjutnya, saya mewakilinya ke MBM sebagai Ahli Dewan Tertinggi, Setiausaha Agung dan Presiden.

Sejarah PKPIM dilakarkan dengan baik dalam buku tulisan Mohd Hilmi Ramli & Yusni Yussof (2009), PKPIM 5 Dasawarsa. Ia menggariskan objektifnya, budaya gerakan yang diamalkan dan orientasi gerakan yang menjadi kerangka gerak kerjanya. Ia juga menganalisis setiap satu daripada lima dasawarsanya, termasuk kejayaan yang diraihnya dan tribulasi yang diharunginya.

Menurut Datuk Dr. Siddiq Fadhil, mantan Presiden PKPIM dan ABIM, PKPIM punya komitmen perjuangan Islamiyah dan cita-cita harakah yang tinggi, yang berasaskan ajaran al-Quran dan Sunnah, serta ketangkasan menangani tuntutan zaman dengan menggarap dinamika kemahasiswaan yang bersemangat waja dan bertenaga raksasa.

PKPIM tidak datang dari kerajaan, tetapi sebaliknya datang dari kerakyatan, iaitu generasi yang tercerah, yang merupakan elemen yang sedar dari masyarakatnya, dan yang menjadi ejen perubahan yang bersifat transformatif.

PKPIM telah melahirkan seangkatan pemimpin masyarakat dalam pelbagai bidang: politik, pentadbiran, pengurusan, perniagaan, perbankan, pendidikan, profesional, media, kesukarelaan, masyarakat sivil dan sebagainya.

PKPIM adalah sebahagian daripada gerakan mahasiswa/belia yang telah memainkan peranan dan memberikan sumbangan yang besar terhadap pembangunan negara dalam pelbagai bidang. Justeru, sudah sampai masanya ahli-ahli sejarah memasukkannya dalam penulisan sejarah Malaysia.

Gerakan mahasiswa/belia telah memberikan sumbangan yang besar dalam pelbagai bidang pembangunan negara, iaitu daripada bakti yang dicurahkan secara kesukarelaan.

Di samping itu, ia juga menggunakan orientasi advokasi, iaitu dengan bersuara, menyampaikan pandangan, mempengaruhi pendapat khalayak serta menggerakkan dan melahirkan atau menyebabkan lahirnya beberapa dasar dan program pembangunan negara. Antaranya ialah:

* Cadangan mewujudkan Dasar Belia Negara pada 1985 dikemukakan oleh MBM ketika masih dianggotai oleh Persatuan Kebangsaan Pelajar Malaysia (PKPM).

* Penggunaan Bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar di Universiti Malaya digerakkan, antara lain, oleh Persatuan Bahasa Melayu Universiti Malaya .

* Idea penubuhan Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) diutarakan, antaranya, oleh PBMUM dan PKPIM.

* Penyediaan biasiswa dan bantuan kewangan serta kelas bimbingan untuk pelajar Melayu, dan kini diterjemahkan sebagai sistem baucer kelas bimbingan, dicetuskan oleh Gabungan Pelajar Melayu Semenanjung (GPMS).

* Penubuhan Universiti Islam Antarabangsa Malaysia (UIAM) dan Bank Islam mula-mula dicadangkan oleh PKPIM dan Angkatan Belia Islam Malaysia (ABIM).

* Dasar penerapan nilai-nilai Islam adalah sambutan kerajaan terhadap gerakan dakwah oleh belia dan mahasiswa Islam yang dipelopori PKPIM, ABIM dan Persatuan Mahasiswa Islam (PMI) di universiti-universiti.

* Pindaan Akta Universiti dan Kolej Universiti (AUKU) pada tahun 2009 banyak digerakkan oleh pelbagai organisasi mahasiswa dan belia, termasuk PKPIM sebagai yang paling lama dan konsisten memperjuangkannya.

* Dasar kerajaan terhadap Pengajaran dan Pembelajaran Sains dan Matematik dalam Bahasa Inggeris (PPSMI) yang diumumkan pada bulan Julai 2009, antara lain, terdapat saham perjuangan mahasiswa dalamnya.

Malangnya, peranan dan sumbangan itu tidak dimasukkan sebagai sebahagian daripada sejarah Malaysia. Malahan, terdapat pihak tertentu yang menafikan peranan dan sumbangan tersebut. Contohnya, terdapat pihak yang melabelkan sesetengah aktivis mahasiswa/belia sebagai trouble makers, memperlekehkan mahasiswa/belia, tidak mengiktiraf suara dan bakat mahasiswa/belia dan sebagainya.

Perkara ini mesti dibetulkan dan direkodkan dengan tepat. Bagi memulakan inisiatif memasukkan peranan dan sumbangan gerakan mahasiswa/belia dalam sejarah Malaysia, saya telah mengumumkan projek Penulisan Sejarah Gerakan Mahasiswa/Belia. Ia diketuai oleh Prof. Dr. Mohd Redzuan Othman, Dekan Fakulti Sastera dan Sains Sosial, Universiti Malaya. Beliau akan mencadangkan ahli-ahli panel projek tersebut, kandungan projek, tempoh masa projek dan peruntukan yang diperlukan.

Projek ini adalah sebahagian daripada langkah kerajaan mengiktiraf peranan dan sumbangan gerakan mahasiswa/belia; serta memotivasi gerakan mahasiswa/belia hari ini dan akan datang untuk meneruskan perjuangan pembangunan negara.

Datuk Saifuddin Abdullah

ialah Timbalan Menteri Pengajian Tinggi

13-01-2011 17:07

Kembalikan kekuatan sains sosial


SAIFUDDIN Abdullah berjabat tangan dengan Dr. Shamsul Amri Baharuddin selepas melancarkan buku Shamsul A.B.: His Observations, Analyses & Thoughts di Universiti Kebangsaan Malaysia, Kuala Lumpur, kelmarin.

KUALA LUMPUR 12 Jan. - Institusi pengajian tinggi awam (IPTA) diseru mengembalikan kekuatan bidang sains sosial dan kemanusiaan dan menjadikannya sebagai salah satu jabatan induk di universiti-universiti tempatan.

Timbalan Menteri Pengajian Tinggi, Datuk Saifuddin Abdullah berkata, kepimpinan IPTA perlu memberi penekanan seimbang dan kesaksamaan yang wajar pada bidang tersebut termasuk dalam membangunkan penyelidikan dan pembangunan (R&D).

"Oleh itu saya berharap peruntukan Skim Geran Penyelidikan Asas (FRGS) sebanyak RM741 juta bagi dua tahun pertama Rancangan Malaysia Ke-10 dapat dibahagikan sama rata untuk semua bidang termasuk bidang sains sosial dan kemanusiaan.

"Ini kerana kita tidak harus meminggirkan bidang ilmu kemanusiaan kerana ia juga memainkan peranan penting dalam inovasi, bukan dimonopoli oleh bidang sains dan teknologi semata-mata.

"Malah universiti-universiti tersohor dunia seperti Universiti Harvard tetap mempertahankan fakulti sains kemanusiaan kerana terbukti ia satu bidang yang memberi sumbangan penting," katanya.

Beliau berkata demikian ketika melancarkan buku Profesor Ulung, Prof. Dr. Shamsul Amri Baharuddin di Institut Kajian Etnik (KITA), Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM), Bangi dekat sini semalam.

Buku berjudul Shamsul A.B.: His Observations, Analyses & Thoughts merupakan himpunan 15 esei tulisan Shamsul sejak 1979 yang pernah disiarkan di dalam dan luar negara.

Saifuddin berkata, sebagai satu bidang yang mempunyai ciri-ciri unik, penilaian terhadap prestasi ilmuwan yang mendidik juga mesti bersesuai dengan keperluan dan cabaran bidang tersebut.

Justeru beliau berkata, penghasilan buku seperti buku Shamsul A.B.: His Observations, Analyses & Thoughts menjadi aras tanda penting untuk mengukuhkan bidang tersebut.

Malah katanya, tulisan meliputi pelbagai bidang termasuk politik, masyarakat dan seni budaya itu amat mustahak sebagai rujukan kepada pembuat dasar.

Dalam pada itu, beliau berkata, pihaknya juga sudah menyiapkan kertas Kabinet dan akan dibawa kepada mesyuarat Kabinet dalam tempoh terdekat bagi merealisasikan penubuhan Akademi Sains Sosial dan Kemanusiaan (ASAH) pada tahun ini.

Facebook

SARP TV

Buku

Lain-Lain

Sign in