Namun, hakikat bahawa ia tidak dikuatkuasakan serta merta sebaik sahaja diluluskan Parlimen Julai lalu membayangkan terdapatnya rintangan, kalaupun bukan tentangan, daripada pihak tertentu, dan seolah-olah proses penggubalannya yang tidak sunyi dengan kontraversi itu masih berlarutan sehingga penguatkuasaannya tertangguh seketika.

Idea mewujudkan akta belia muncul sejak timbulnya isu kelesuan pertubuhan belia di negara ini, iaitu pada pertengahan dekad 90-an. Ia merupakan satu cadangan untuk mengatasi kelesuan itu. Andaian mereka yang mencadangkan akta ini ialah bahawa perundangan dan peraturan boleh atau diperlukan untuk menangani masalah-masalah yang dihadapi oleh pertubuhan belia yang lesu itu.

Mereka yang mencadangkan supaya diadakan akta ini terbahagi kepada dua kumpulan. Kumpulan pertama menganggap perundangan dan peraturan adalah perkara terpenting bagi memperkasa pertubuhan belia. Mereka percaya kepada pendekatan legalistik.

Kumpulan kedua pula tidak percaya kepada pendekatan legalistik. Tetapi mereka turut menerima keperluan akta ini kerana semua usaha lain yang telah dicuba telah gagal atau menemui jalan buntu. Lantas, akta adalah pilihan yang terakhir.

Ketika idea tentang akta belia ini mula-mula diutarakan dahulu, Majlis Belia Malaysia (MBM) tidak bersetuju dengannya kerana percaya bahawa sekiranya semua pertubuhan belia benar-benar menghayati Dasar Pembangunan Belia Negara dan melaksanakan cadangan-cadangan yang dihasilkan melalui kajian MBM pada 1997/1998, yang kemudiannya diterbitkan sebagai buku Memperkasa Persatuan Belia (2000), maka akta ini tidak diperlukan sama sekali.

Sehingga pertengahan 2002, MBM tidak membuat sebarang kenyataan rasmi tentang akta belia kerana merasakan ia belum diperlukan. MBM percaya bahawa apa-apa isu yang timbul dalam pertubuhan belia masih boleh ditangani dengan tidak perlu mempunyai akta ini. Di samping itu, Kementerian Belia dan Sukan (KBS) juga sehingga itu belum memikirkan perkara ini dengan serius.

Dalam MBM, orang pertama dan secara konsisten menyuarakan keperluan akta belia ialah Timbalan Presiden Gerakan Belia 4B Malaysia (4B Malaysia), Datuk Noh Omar, iaitu pada pertengahan 90-an juga. Pada masa itu, Datuk Noh ialah Ahli Dewan Rakyat dan juga Penolong Setiausaha Agung 4B Malaysia.

Beliau telah menyuarakannya dalam Mesyuarat Dewan Tertinggi MBM dan beberapa forum yang lain. Lebih penting lagi, beliau telah menyuarakannya di dalam Dewan Rakyat dan adalah orang pertama mencadangkan akta ini di Dewan yang mulia itu.

Di pihak KBS pula, sebelum pilihan raya umum 1999, iaitu dalam satu pertemuan di antara Menterinya, Tan Sri Muhyiddin Yasin dengan pemimpin-pemimpin pertubuhan belia seluruh negara di Kuala Lumpur, ketika mendengar cadangan tentang akta ini, beliau menyatakan yang KBS akan mengkaji keperluannya.

Selepas itu, pada 2003, Menterinya, Datuk Seri Hishammuddin Tun Hussein, ketika mempengerusikan Mesyuarat Menteri KBS dengan Exco-exco Belia dan Sukan Negeri-negeri di Genting Highlands, telah mengumumkan bahawa KBS akan menggubal akta belia, menjadikannya Menteri KBS yang pertama menyatakan dengan jelas bahawa akta belia akan digubal atas keperluan-keperluan tertentu.

Di bawah Datuk Seri Azalina pula, KBS telah bekerja keras bersama-sama MBM untuk menggubalnya, mempersetujuinya di Majlis Perundingan Belia Negara dan seterusnya ia diluluskan oleh Parlimen dan kini mula dikuatkuasakan.

Adakah kita memerlukan akta ini? Jawabnya, ya, tetapi ia adalah sebagai langkah dan pilihan terakhir, iaitu setelah pelbagai jalan lain telah dicuba tetapi gagal untuk mengaktifkan semula semua pertubuhan belia.

Sebenarnya, akta ini adalah satu tamparan kepada pemimpin sebahagian pertubuhan belia. Kerana mereka tidak serius mengatasi apa-apa masalah yang timbul sehingga menyebabkan berlakunya fenomena kelesuan pertubuhan belia, lalu akta ini diadakan.

Adakah akta ini memerlukan segala bab dan seksyennya yang diluluskan ini? Jawabnya, tidak. Ini kerana sebahagian daripada peruntukannya tidak diperlukan kerana ia telahpun sedia wujud dan beroperasi. Contohnya, ialah Institut Penyelidikan Pembangunan Belia Malaysia yang telahpun ditubuhkan pada tahun 2005, iaitu tanpa akta ini.

Contoh kedua, ialah Majlis Perundingan Belia Negara yang telahpun ditubuhkan pada tahun 1972 atas buah fikiran Perdana Menteri, Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi, yang ketika itu adalah pegawai kanan Kementerian Kebudayaan, Belia dan Sukan (KKBS), iaitu tanpa akta ini.

Ini menyebabkan timbulnya pendapat yang mengatakan bahawa akta ini diperlukan hanyalah untuk memenuhi dua tujuan sahaja. Tujuan pertama, ialah menghadkan umur pemimpin dan ahli pertubuhan belia, iaitu tidak melebihi 40 tahun, serta menghadkan tempoh pemimpin utamanya memegang jawatan.

Dalam hal ini, MBM dan beberapa buah badan gabungannya, seperti Majlis Belia Wilayah Persekutuan, Pergerakan Pemuda Malaysia (YMM) dan Persahabatan Buddhist Malaysia telah sejak dahulu lagi, iaitu melalui perlembagaan masing-masing, menghadkan umur pemimpinnya supaya tidak melebihi 40 tahun.

Di samping itu, badan gabungan MBM seperti Persatuan Kebangsaan Pelajar-pelajar Islam Malaysia (PKPIM) pula, walaupun tidak mencatatkannya dalam perlembagaannya, namun barisan kepemimpinannya sentiasa bukan sahaja tidak melebihi umur 40 tahun, bahkan tidakpun melewati umur 30 tahun.

Apa yang menjadi masalah ialah terdapatnya pertubuhan belia, sama ada badan gabungan MBM ataupun tidak, yang mempunyai pemimpin yang jauh melebihi umur 40 tahun dan ada yang telah memegang jawatan sejak tahun 70-an lagi! Ironisnya, mereka ini dahulunya memperjuangkan Dasar Belia Negara yang mendefinisikan belia sebagai berumur 15-40 tahun! Pertubuhan-pertubuhan inilah yang kini berhadapan dengan masalah kekurangan pemimpin pelapis berwibawa.

Menurut pendapat itu lagi, tujuan kedua akta ini ialah memindahkan kuasa pendaftaran pertubuhan belia daripada Pendaftar Pertubuhan iaitu di bawah Akta Pertubuhan kepada Pendaftar Pertubuhan Belia di KBS iaitu di bawah akta belia ini.

Sekiranya untuk tujuan yang pertama itu, iaitu menghadkan umur pemimpin dan ahli pertubuhan belia serta menghadkan tempoh pemimpin utamanya memegang jawatan utama, maka kita tidak memerlukan akta ini. Kita cuma perlu meminda seksyen tertentu dalam Akta Pertubuhan sahaja.

Ini pernah berlaku sebelum ini. Apabila ada parti politik mendapati terdapat masalah yang besar kerana ahlinya boleh menyaman parti di mahkamah, maka dibuat pindaan terhadap Akta Pertubuhan. Kini, Akta Pertubuhan mempunyai bab khusus yang digunapakai terhadap parti politik sahaja, yang dapat menyelesaikan masalah tersebut.

Justeru, bagi menyelesaikan masalah dalam pertubuhan belia, kita sebenarnya boleh meminda Akta Pertubuhan, iaitu dengan tidak perlu mempunyai akta belia ini. Lantas, akhirnya, akta belia ini hanyalah diperlukan untuk menukar kuasa pendaftaran pertubuhan belia sahaja, iaitu daripada Pendaftar Pertubuhan kepada KBS.

Tidak semua menerima akta belia ini dengan hati terbuka dan berjiwa besar. Polemik tentangnya masih berterusan. Namun, apa yang lebih penting ialah untuk menggembleng seluruh idea, tenaga dan sumber yang ada bagi memperkasa pertubuhan belia. Dalam hal ini, potensi utama akta ini ialah menjana pemimpin pelapis